Oan 't wurk

It wurdt wier tiid dat ik wer ris dichtsje, mar ik haw it lang drok hân. De holle stie my der net nei. Wa wit, komt der meikoarten wer ris wat.

Snoopy

"Snoopy" sei ik

om’ster sa skattich útseachst

hurd en glêd fan bûten

sêft oan de ûnderkant

wiest net in wei-joukatsje

mar ik hie it der foar oer

om’st sa moai omfleachst

mei yn dyn eachjes fjoer

en jachtsje datst koest!

in slak, in rûp, in hynstebiter

en doe it ultime doel:

mûzen by de rûs.

Hjoed siet der ien yn de keukenkast.

De âlde katten ferweegden net

ik jage him yn it hok

wylst ik oan dy tinke moast.

pake Durk

.

It fleis fan pake Prûmke

rûn earst oardel jier yn’t lân

as it net nei de merk gie

- fuortslein mei in klap fan ’e hân -

dan kaam it by slachter Abele.

Dy makke der kilo’s kofleis fan

dy’t er pake dan werom ferkocht.

Beppe makke der sjú fan en bakte

greaukes út bargefet foar by de

brune beannen mei appelsmots.

Pake kocht alle wiken in kilo 

kowefleis, trije pûn bargelapkes,

sân droege woarstjes foar by 't bier
en ien leverwoarst by Abele,
yn wyt en dan brún pakpapier.

Abele Fogel is al wei

lykas as pake Durk en it fleis

smakke my nea wer sa goed

as eartiids by pake Prûmke,
op ’e potkachel, in oere as seis.

IRL

Ik haw in skoftsje ôfwêzich fan dit blog west, mar dat moat eins al wer feroarje.
Kursussen dien, dreech frijwilligerswurk op my nommen, de twa 'Boemerang'-bern binne wer yn 'e hûs, organisatrise foar BoerumCity2018, ik bin op it stuit oan it staazjerinnen foar BABS, no sa sawat.
Safolle ferskillende dingen irl (skreaunen wy eartiids op de messenger; irl = in real life) dat ik
amperoan oan skriuwen takom. Mar it bloed krûpt wêr't it net gean kin, dus meikoarten hjir dochs wer út en troch wat te lêzen fan my. Is it doel.

Reis mei stûpen

Sjochst it net faak:

de dea, in Molukker en de laak

tagelyk op in stasjon.

De dea die him foar as bline reizger

hy kocht in kaart op goed gelok,

rûn in skoftsje troch it middenpaad

bejoech him doe nei in skeane hoeke.

De Molukker wie net allinne, nea.

Syn maten laken en fernuveren har

mei skilich sjen nei it útsicht

op bettere tiden soe skielk blike.

It foel foar dat de trein ho hold.

Lichter letter oer it wikselspoar

wie net te sizzen hokker ûntbruts;

de dea, in koffer of de laak.

dêrhinne

trije dagen haw ik stien

griis de loft, swart it wetter

myn fuotten woartels, yn grûn sa âld

trije dagen haw ik heard

lang it wurd, tsjuster de tinge

myn earmen wjukken, de wyn ta wiis

trije dagen hold ik hoek

fûl de kjeld, wyt en yvich

it hert sa hurd, it moed sa stil

doe kaam de koarte nacht

en ik stapte út de oeren

de eagen heger, nei de stjerren

.

Op jacht yn it petgat

Wetter, wetter, goudfiskje, wêr giesto hinne?

De spoekesnoek leit ûnder slyk bedobbe

en loert op dyn flugge fleanen, dyn blikken

skobben yn de ûndergeande sinne.

Lit him stikelbearskes pakke, dy’t oars

neat dogge as it plantelaach besette,

lit him wytfisken frette, dy’t yn grutte

skotten plakke ûnder it einekroas.

Goudfiskje, goudfiskje, witst wol fan de jacht?

Wês tûk, krûp ferside yn it beammeskaad,

kom net oan it oerflak en ferweech dy net!

At de snoek mei de sturt op it wetter slacht –

wiest te let.

Yn koarte halen

Ik tekenje. Yn grutte swarte streken

set ik syn bilbonken del, de sêfte búk

stekt der boppenút (goed foar in waarme krúk

yn de rêch) en mei de holle ha’k net folle wurk;

it lêste hier is fuort en de noas is grutter.

My heucht noch dy jonge jonge

waans boppelippe krolle as er wat sei

mei grutte mûle en noch gruttere hannen,

blauwe knibbelhoazzen en in swarte lange jas.

De hoed siet fol kranteproppen en de

gespen fan ’e skuon yn ’e sinne blonken.

Deselde jonge fan doe is no in oar,

al sjoch ik noch hieltyd in feint yn him

hy is no mear en minder de man

dy’t ik yn him seach, en ik sjoch, ik fiel

dat it goed wie, en ik tekene derfoar.

stippestap hinkelspring

sa dûnsje ik yn myn hinkelhok

stippestap sprinkelsprong

ik goai it stientsje of bin bok

bûten yn de maitiidssinne

bin ik swan of rin ik hinne

yn spin, it touke yn

út, sprút, de winter út

hive intelligence

https://soundcloud.com/ruurdtsje/hive-intelligence-20-12-14

Namaste!

ik notearje trije wizen:

in Nepalees

in Litouwer

en in Marokkaan

har eachlidden biede my oan

frije fragen en wrantelprot

troch in tsiisdoek te parsen

myn stimme waakset as dame

fan fleis en bloed nei wetter

en brokken, wyt,

in suverens dy’t sear docht

en eagen opljochtet

as ik skriuw 

hingje ik

leafde oan myn fingers

.

beppe

Doe gie se der foar sitten en swijde net

oer har twadde mem, de bedoarne hjelsuster,

heit dy’t wat mei fee die en altyd fuort wie

de slachter oer de wei dy’ t woarst makke fan de kij

fan heit en de earste skiep fan oer it spoar

op ‘e fyts nei Appelskea en gjin oare Tomtom

as de mûle, ûnderweis nei auto’s sjen en sels

it riidbewiis helje wolle al mocht it net fan heit

en it gapjende folk dat op de loer lei as in feint

de fyts tsjin de muorre oan sette, o, o, hearebesite

en dan moast it dochs mar wêze, trouwe
en bern krije en bern krije en bern krije en

nea mear de stiltme fan in hûs mei in spiiskeamerke

of it lûd fan de wetterpomp by de wasktobbe

it rûzen fan beammen it lûd fan nea dat mear.

.

By de seefûgels

yn dy loft, dy loft fan dy

dêr’t de skieppetekkens

dy om ’e earen fleane

dêr wol ik wêze

tegearre mei dy

wy sille fleane

nei de sinne

- of nei de moanne

it mei hjoed wêze

- of moarn

mar wy fleane mei inoar

sis it my ta dat wy

dit útsjoch net ferjitte

By in skilderijke fan Hepie de Haan

 

Foto: In-Dokkum

http://www.in-dokkum.nl/content/kruisbestuiving-bij-vakwerk-dokkum

Krúsbestowing by it Vakwerk Dokkum

 

De stifting Vakwerk Dokkum (VAK stiet foar Verrassend Ambachtelijk en Kunstzinnig) jout (amateur)keunstners en ambachtslju de gelegenheid om foar in perioade van in pear moannen yn in leechsteand winkelpân harren wurk en wurksumheden te fertoanen.  Sa dogge der der op 't heden keunstskilders, in meubelmakker, in pottebakster en in wolbewurkster oan it projekt mei. Meast sitte der twa of trije keunstners by inoar yn ien pân. Sommige keunstners beoefenje ek noch ris mear as ien keunstfoarm, sadat der genôch te besjen falt. De sittende keunstners en ambachtslju noadigje út en troch ek 'gastkeunstners' út. Hepie de Haan, myn skilderjend en byldhouwend suske, docht ek mei.

Hepie hat koartlyn in oar suske fan my te gast hân, dy't kantklosset. 

Op 1 novimber mei iksels har gast wêze. Ik sil dan besykje gedichten te skriuwen by guon fan Hepie har keunstwurken dy't al makke binne en dy’t yn it pân oan de Boterstraat 10 yn Dokkum steane of hingje. It kin ek samar wêze dat my it each earne oars op falt, en dan dichtsje ik dêr oer. Hepie en ik besykje inoar te 'krúsbestowen', dat wol sizze; sy besiket oan 'e hân fan in fers fan my in skilderij of oar wurk te meitsjen, en ik prebearje by har wurk in fers te skriuwen.
Hjir is alfêst in priuwke fan sa'n krúsbestowing:

 

swier simmer wie it

doe’t pake mei krebintige rêch

yn de lannen om ’e poel

de pet nei foarren, eagen leech

giel de see yn wrede hannen

soeiend stadich snee nei snee

de risping oan syn fuotten foel

hy wurket foar in meager lean

de wolken drige, it waar is wier

pake moat de simmer meane

Wylgemoed

De wylch draaide him yn ‘e sûs

en waard in stille stobbe

skûlplak foar de mosk en mûs

oan de stille slingerdyk

klimmerblêd wynsele him

om ‘e stamme, yn ‘e greven

tusken loft en grûn wifelt er

mei de fuotten yn it slyk

en op ‘e griene rûge kroan

yn de âlde grouwe prûk

skoftet soms in reade wikel

dy't dan wekket oer it gea

en oer my as ik bang bin

hy docht de wjukken foar my gear

dan klim ik yn de beam syn búk

en laitsje wy de hiele weareld út.

Wylgemoes-

beam út 'e wylgefamylje, in soad as stobbewylch brûkt,

Salix alba

het lied van de molen (3)

https://sites.google.com/site/ruurdtsjesaudio/opnommen-audio 

HET LIED VAN DE MOLEN

Op de wijs van: Het lied van de IJssel

(Aan d’oever van de IJssel staat een veerhuis…)

R. Poortinga-de Haan – JUNI 2014

TEN NOORDEN VAN DE RIJKSWEG LIGT EEN DORPJE

DAAR STOND EEN MOLEN, WINDLUST WAS ZIJN NAAM.

U KUNT DIE OUDE REUS NIET MEER BEGROETEN,

WANT NOODLOT TROF ONS MOOIE DORPSGEZICHT.

U KUNT DIE OUDE REUS NIET MEER BEGROETEN,

WANT NOODLOT TROF ONS MOOIE DORPSGEZICHT.

DE HELE DAG ZAG JE VAN VER DE WINDLUST,

HET WAS VOOR ELK EEN OPGEWEKT GEZICHT.

DE ZILV’REN WIEKEN WENKTEN IN HET ZONLICHT,

ZAG IK DE MOLEN, WAS IK BIJNA THUIS.

DE ZILV’REN WIEKEN WENKTEN IN HET ZONLICHT,

ZAG IK DE MOLEN, WAS IK BIJNA THUIS.

MAAR OP EEN NACHT, EEN PAASNACHT ZONDER STERREN,

VLOOG ONZE MOLEN PLOTSELING IN BRAND.

DE REUS GEVELD, STORTTE GEKNAKT TER AARDE

DE BEELDEN GINGEN OVER ‘T HELE LAND

DE REUS GEVELD, STORTTE GEKNAKT TER AARDE

DE BEELDEN GINGEN OVER ’T HELE LAND.

HET STOND WEL VAST: ER KOMT EEN NIEUWE WINDLUST

EEN SKYLINE ZONDER MOLEN IS GEMIS

IN BURUM-city KENNEN WIJ ZIJN WAARDE,

WE RUSTEN NIET, TOT ER EEN NIEUWE IS.

IN BURUM-city KENNEN WIJ ZIJN WAARDE,

WE RUSTEN NIET, TOT ER EEN NIEUWE IS.

MET MAN EN MACHT WERD ER GEWERKT DOOR KRACHTEN

DE MOLEN WERD OPNIEUW WEER OPGEBOUWD.

Z’N WIEKEN DRAAIEN DOOR DE WIND EN WOLKEN

ZIE IK DE MOLEN,  LACHT MIJN DORP ME AAN

Z’N WIEKEN DRAAIEN DOOR DE WIND EN WOLKEN

WIJ HOPEN DAT HIJ EEUWEN BLIJFT BESTAAN!

bist ûnskuldich, leaf


ûnder de blommen dyn ingelgesicht
wjukken tekene fan sinnebanen
bist wier sa ûnskuldich leaf

doe’tst hieltyd minder ietst en dronkst
hongen dyn rûne foarmen noch
yn dyn klean, ton sur ton

rokich oer myn fragen leinen
de runen dy’t de hûd útlutsen
mar dyn eagen baarnden, o

wat baarne se blau, mem
troch dyn frissele hier
omkrânse, dit gouden medaljon

Reizgje

As ik hjir bin, en do oan de oare kant

dan sit it rút tusken ús yn,

en de strjitte mei it bushokje.

Ik sjoch op dy del en do

sjochst nei de bus út, mar soms

hiel efkes, folgest mei dyn eagen

in do of hege seefûgel bûten it ramt

fan myn rút. Dan glânzet dyn antlit

sa moai dat it liket oft de sinne

fan ûnderen skynt nei boppen,

nei dit rút, dêr’t ik efter sit te

sjen nei de jonge fan de bus.

Letter hear ik wa’tst wiest

en datst nei Seelân giest.

Jo steane sa stil

Sa hiel, hiel stil jo stal 

mei jo hannen, ik wol

jo sizze in sa leaf wat,

mar ‘k wit net wat.

Jo skouderkes dy’t sa moai binne,

om jo hinget ljocht hinne,

waarm, waarm, waarm, - stil omhong

jo waarmte, ik doch ferlangjen om.

Jo eagen binne sa blau

as klearber wetter – ik woe

dat ik ris even jo wêze koe,

mar ‘t kin net, ik bliuw fan my.

En ik wit net wat ‘t is wat

ik jo sizze wol – ‘t wie dochs wat.

                                                        Nei

                                                                                                      Herman Gorter (1864-1927)

it each fan de dei

Hjir yn dit neiboude kabinet

fynt men it andert net

Margaretha MacLeod-Zelle, frêle frou

briek de bân fan houlikstrou.

It libben wie har molke sûnder rjemme,

man en bern waarden tûkelteammen.

Yn har holle libbe in sierlike fantasy:

se folge de rôp fan in sinlike melody.

De loaitsen fan manlju dy’t kringe woene

troch de walen dy’t dochs wol falle soene,

folgen de “Danse de Feu” fan de Yndyske sinne.

Mei koe it Each fan de dei har sege begjinne.

De sjoernalisten ferhunen har dânskeunst,

en by offisiersfroulju wekke hja oergeunst.

Sy paste net yn it byntliif fan in troude frou

want mei har namme naam se it net sa nau.

Yn de hoeken fan in seal hingje no har jûpen.

Dêryn fielde se de manljuseagen glûpen

nei it sedich nedzje om de hals.

Of wie de hytte fan har fel faaks falsk?

De muorren fan de seal bin’ klaaid mei frouljusfel

by de tatoeaazjes slachst de eagen del:

om de nâle en wier... ek boppe de naad!

Men rekke doe der grif troch fan de kaart.

Der leit in boek mei artikels út de krante

en it flierkleed mei fuotstappen, elegante

paskes yn yngewikkeld patroan beweefd.

Ea hat se hjir sierlik oer hinne sweefd.

In fleske lodderein earne yn in kastke

in bûsdoekje mei monogram noch yn it taske

de tiara en boarstkûmkes binne fûn

yn Ingelân en no werom op Fryske grûn.

Yn de oarloch waard se in dûbelspionne

Dútsers en Frânsen brûkten Gryt as pionne

en hoe’t se ek bearde fan neat te witten

se hawwe har dêrom stjerre litten. 

Yn dizze seal hinget oeral in ljochte swime

fan Mata Hari har lêste hime,

dy’t troch gewearskûgels omkomme moast

tolve stiks, rjochte op it bedutsen boarst.

Yn in fitrine leit noch in brief oan Non,

har famke, dat se efterliet op in stasjon.

‘Zoo een rotzak’ skreau Non der letter ûnderoan.

No beide fan doe, fan leafde net bedoarn. 

2003.