23-11-2020

Glâns fan hoop

 

 

Lêst de krante en setst in bakje kofje,

sa gliere de wiken yn kadâns.

De tillefoan wurdt in rêstich húsdier,

tiden wolle allinnich mar skoftsje,

hieltyd minder praat komt der lâns.

 

Feardich en mei fêste hân

dochst putsjes op 't hiem of yn 'e hûs.

Al wat efterstallich is, wurdt dien.

Fan it sjoernaal krigest de nijste stân

mar fan Netflix rekkest wol yn 'e sûs. 

 

It is net sa, dat der neat mear kin

mar alle minsken nimme ôfstân.

Tinkst ommers oan dyn âlders en de bern,

fan hûs gean hat net safolle sin.

Sa hâlde wy feiligens yn 'e hân.

 

No is wekker wurde oars nei 't kûsen.
Lûkst dyn moed omheech, dochst de broek ticht, 

en pakst in goed foarnimmen út de kast.

Hellest hoeden wat toverljocht út de bûs en

waskest in glâns fan hoop op dyn gesicht.

09-10-2020

Pau en hoanne

Foar my silst altyd myn pau wêze 
 Unstjerlik, mei opstrutsen fearren 
 In fûgel dy’t nea fleane kin 
 Mei in siele, sa oerwrâldsk 
 Dat er net trochgean kin foar in do 
 Nea rêst yn ‘e bealch, net 
 Op it brutsen matras fan tiid 
 Rinne wy op in spikerpaad 
 No en dan steatlik om inoar hinne 
 Hippe, en dat neame : dûnsje 
 Dû dochst de quickstep, ik in wals 
 Hieltyd faker komme wy gelyk út 
 Dû bist pau en ik de hoanne 
 Beide drage wy ús moedfearren 
 Earne tusken grûn en loft 
 Sûnder sied foar de snaffel 
 Mar mei each foar wat foar ús leit.



04-05-2020

De wekkere man




foto: B. van Bohemen / NIOD
Kollumerpomp, verzetsmonument



De wekkere man


hy is heit. Mar ek hoeder
oer frou en bern.

Syn faam sil wer
by heit op ‘e knibbel sitte

at heit de hannen frij hat.
Hy koe net witte

oft hy derby wêze soe;
guont fan har binne sketten.

De striid is net ferlern.
Mei it famke giet it goed;

hja leit alle maaien
blommen del foar moed.


22-11-2019

Ienris wie ik mem



.






Ienris wie ik bern, faam, frou
en doe mem. De mem
mei tee, moalkoekjes en molke.
De matteklopper foar de tucht
de tuten foar de sucht.

Ienris wie ik mem, de mem
fan lila jasseberntsjes, fan oppompe
plastik trekkerbantsjes,
bedobber fan deade kattelykjes
en wachter yn de nacht.

No hein ik fûgels op, en plok
deade miggen fan de muorre.
Ik sied biten foar de friezer,
sis tsjin de baas hoe bliid ik net bin.
De hannel is fuort. En los bin ik.







.

Dat, ús paradys






.







Ienris wiene wy it paradys mei in loft
fan blauwe dagen, wy dronken kokosmolke,
ieten ananassen, waarden drûnken fan de sinne
en it wetter dat blonk yn it lette ljocht



mar de himel dústere en de moanne hold ho,
sonk efter de bergen yn de dûnkermanesee
in krûk barste, in aap griep mis en foel,
de túchjesflier fan skrokken ierde wiet



der floeide bloed en earms en fuotten
skokten skrillich tebek, bleke poppen
wachten wy mei swiere hakken yn sân
oant it lûd fan it ferstân ús wekker rôp.



Wy kearden om. Wy flechten fan it lân
dat úzes west wie, dat letter net werkend wurde woe
it earste paradys dêr’t wy berne waarden
dat ús omearme en losliet, en nea wer omsjen soe.







.

13-11-2019

Hjerst

Mocht it mar hjerst bliuwe





Op it hiem fan ús heit en mem
lizze oeral ôfwaaide blêden,
fan alderleie foarm en kleur.
Eartiids wienen se allang oprêden
krige heit op saterje de biezem beet
en hie er se allegear op ien bult rêge,
of de jonges dienen it, nei wat geseur.

Yn ‘e hûs is it ek hjerst,
mem hat alles kreas ynoarder,
mar rint algeduerigen yn in fest,
it hier wappert wylder om ‘e holle,
it wurdt faker wosken troch de help
mar opstekke wurdt har wat tefolle.
De tiid ferrint oars, elts hat tekoart.

Heit en mem rinne wat trager en
der stean twa rollators yn de gong parkeard
mem kin net stjoere, seit heit
sy nimt de bocht hieltyd ferkeard
“Dat er dat noch sjocht,” is wat mem seit,
“en hy wurdt ek al wat dôf.”

Heit en memmes hûs en hôf
rêste op in lange tiid en doer
fan moaie maitiden, simmers en hjersten,
mar de winter, dy slagge se it leafste oer.




.




12-10-2019

Oan 't wurk

It wurdt wier tiid dat ik wer ris dichtsje, mar ik haw it lang drok hân. De holle stie my der net nei. Wa wit, komt der meikoarten wer ris wat.

16-01-2019

Snoopy



"Snoopy" sei ik
om’ster sa skattich útseachst
hurd en glêd fan bûten
sêft oan de ûnderkant

wiest net in wei-joukatsje
mar ik hie it der foar oer
om’st sa moai omfleachst
mei yn dyn eachjes fjoer

en jachtsje datst koest!
in slak, in rûp, in hynstebiter
en doe it ultime doel:
mûzen by de rûs.

Hjoed siet der ien yn de keukenkast.
De âlde katten ferweegden net
ik jage him yn it hok
wylst ik oan dy tinke moast.






02-11-2017

pake Durk

.



It fleis fan pake Prûmke
rûn earst oardel jier yn’t lân
as it net nei de merk gie
- fuortslein mei in klap fan ’e hân -
dan kaam it by slachter Abele.

Dy makke der kilo’s kofleis fan
dy’t er pake dan werom ferkocht.
Beppe makke der sjú fan en bakte
greaukes út bargefet foar by de
brune beannen mei appelsmots.

Pake kocht alle wiken in kilo 
kowefleis, trije pûn bargelapkes,
sân droege woarstjes foar by 't bier
en ien leverwoarst by Abele,
yn wyt en dan brún pakpapier.

Abele Fogel is al wei
lykas as pake Durk en it fleis
smakke my nea wer sa goed
as eartiids by pake Prûmke,
op ’e potkachel, in oere as seis.







03-06-2016

IRL

Ik haw in skoftsje ôfwêzich fan dit blog west, mar dat moat eins al wer feroarje.
Kursussen dien, dreech frijwilligerswurk op my nommen, de twa 'Boemerang'-bern binne wer yn 'e hûs, organisatrise foar BoerumCity2018, ik bin op it stuit oan it staazjerinnen foar BABS, no sa sawat.
Safolle ferskillende dingen irl (skreaunen wy eartiids op de messenger; irl = in real life) dat ik
amperoan oan skriuwen takom. Mar it bloed krûpt wêr't it net gean kin, dus meikoarten hjir dochs wer út en troch wat te lêzen fan my. Is it doel.

03-12-2015

Reis mei stûpen







Sjochst it net faak:
de dea, in Molukker en de laak
tagelyk op in stasjon.

De dea die him foar as bline reizger
hy kocht in kaart op goed gelok,
rûn in skoftsje troch it middenpaad
bejoech him doe nei in skeane hoeke.

De Molukker wie net allinne, nea.
Syn maten laken en fernuveren har
mei skilich sjen nei it útsicht
op bettere tiden soe skielk blike.

It foel foar dat de trein ho hold.
Lichter letter oer it wikselspoar
wie net te sizzen hokker ûntbruts;
de dea, in koffer of de laak.