22-11-2019

Ienris wie ik mem



.






Ienris wie ik bern, faam, frou
en doe mem. De mem
mei tee, moalkoekjes en molke.
De matteklopper foar de tucht
de tuten foar de sucht.

Ienris wie ik mem, de mem
fan lila jasseberntsjes, fan oppompe
plastik trekkerbantsjes,
bedobber fan deade kattelykjes
en wachter yn de nacht.

No hein ik fûgels op, en plok
deade miggen fan de muorre.
Ik sied biten foar de friezer,
sis tsjin de baas hoe bliid ik net bin.
De hannel is fuort. En los bin ik.







.

Dat, ús paradys






.







Ienris wiene wy it paradys mei in loft
fan blauwe dagen, wy dronken kokosmolke,
ieten ananassen, waarden drûnken fan de sinne
en it wetter dat blonk yn it lette ljocht



mar de himel dústere en de moanne hold ho,
sonk efter de bergen yn de dûnkermanesee
in krûk barste, in aap griep mis en foel,
de túchjesflier fan skrokken ierde wiet



der floeide bloed en earms en fuotten
skokten skrillich tebek, bleke poppen
wachten wy mei swiere hakken yn sân
oant it lûd fan it ferstân ús wekker rôp.



Wy kearden om. Wy flechten fan it lân
dat úzes west wie, dat letter net werkend wurde woe
it earste paradys dêr’t wy berne waarden
dat ús omearme en losliet, en nea wer omsjen soe.







.

13-11-2019

Hjerst

Mocht it mar hjerst bliuwe





Op it hiem fan ús heit en mem
lizze oeral ôfwaaide blêden,
fan alderleie foarm en kleur.
Eartiids wienen se allang oprêden
krige heit op saterje de biezem beet
en hie er se allegear op ien bult rêge,
of de jonges dienen it, nei wat geseur.

Yn ‘e hûs is it ek hjerst,
mem hat alles kreas ynoarder,
mar rint algeduerigen yn in fest,
it hier wappert wylder om ‘e holle,
it wurdt faker wosken troch de help
mar opstekke wurdt har wat tefolle.
De tiid ferrint oars, elts hat tekoart.

Heit en mem rinne wat trager en
der stean twa rollators yn de gong parkeard
mem kin net stjoere, seit heit
sy nimt de bocht hieltyd ferkeard
“Dat er dat noch sjocht,” is wat mem seit,
“en hy wurdt ek al wat dôf.”

Heit en memmes hûs en hôf
rêste op in lange tiid en doer
fan moaie maitiden, simmers en hjersten,
mar de winter, dy slagge se it leafste oer.




.




12-10-2019

Oan 't wurk

It wurdt wier tiid dat ik wer ris dichtsje, mar ik haw it lang drok hân. De holle stie my der net nei. Wa wit, komt der meikoarten wer ris wat.

16-01-2019

Snoopy



"Snoopy" sei ik
om’ster sa skattich útseachst
hurd en glêd fan bûten
sêft oan de ûnderkant

wiest net in wei-joukatsje
mar ik hie it der foar oer
om’st sa moai omfleachst
mei yn dyn eachjes fjoer

en jachtsje datst koest!
in slak, in rûp, in hynstebiter
en doe it ultime doel:
mûzen by de rûs.

Hjoed siet der ien yn de keukenkast.
De âlde katten ferweegden net
ik jage him yn it hok
wylst ik oan dy tinke moast.






02-11-2017

pake Durk

.



It fleis fan pake Prûmke
rûn earst oardel jier yn’t lân
as it net nei de merk gie
- fuortslein mei in klap fan ’e hân -
dan kaam it by slachter Abele.

Dy makke der kilo’s kofleis fan
dy’t er pake dan werom ferkocht.
Beppe makke der sjú fan en bakte
greaukes út bargefet foar by de
brune beannen mei appelsmots.

Pake kocht alle wiken in kilo 
kowefleis, trije pûn bargelapkes,
sân droege woarstjes foar by 't bier
en ien leverwoarst by Abele,
yn wyt en dan brún pakpapier.

Abele Fogel is al wei
lykas as pake Durk en it fleis
smakke my nea wer sa goed
as eartiids by pake Prûmke,
op ’e potkachel, in oere as seis.







03-06-2016

IRL

Ik haw in skoftsje ôfwêzich fan dit blog west, mar dat moat eins al wer feroarje.
Kursussen dien, dreech frijwilligerswurk op my nommen, de twa 'Boemerang'-bern binne wer yn 'e hûs, organisatrise foar BoerumCity2018, ik bin op it stuit oan it staazjerinnen foar BABS, no sa sawat.
Safolle ferskillende dingen irl (skreaunen wy eartiids op de messenger; irl = in real life) dat ik
amperoan oan skriuwen takom. Mar it bloed krûpt wêr't it net gean kin, dus meikoarten hjir dochs wer út en troch wat te lêzen fan my. Is it doel.

03-12-2015

Reis mei stûpen







Sjochst it net faak:
de dea, in Molukker en de laak
tagelyk op in stasjon.

De dea die him foar as bline reizger
hy kocht in kaart op goed gelok,
rûn in skoftsje troch it middenpaad
bejoech him doe nei in skeane hoeke.

De Molukker wie net allinne, nea.
Syn maten laken en fernuveren har
mei skilich sjen nei it útsicht
op bettere tiden soe skielk blike.

It foel foar dat de trein ho hold.
Lichter letter oer it wikselspoar
wie net te sizzen hokker ûntbruts;
de dea, in koffer of de laak.






10-07-2015

dêrhinne





trije dagen haw ik stien
griis de loft, swart it wetter
myn fuotten woartels, yn grûn sa âld

trije dagen haw ik heard
lang it wurd, tsjuster de tinge
myn earmen wjukken, de wyn ta wiis

trije dagen hold ik hoek
fûl de kjeld, wyt en yvich
it hert sa hurd, it moed sa stil

doe kaam de koarte nacht
en ik stapte út de oeren
de eagen heger, nei de stjerren





.

07-05-2015

Op jacht yn it petgat






Wetter, wetter, goudfiskje, wêr giesto hinne?
De spoekesnoek leit ûnder slyk bedobbe
en loert op dyn flugge fleanen, dyn blikken
skobben yn de ûndergeande sinne.

Lit him stikelbearskes pakke, dy’t oars
neat dogge as it plantelaach besette,
lit him wytfisken frette, dy’t yn grutte
skotten plakke ûnder it einekroas.

Goudfiskje, goudfiskje, witst wol fan de jacht?
Wês tûk, krûp ferside yn it beammeskaad,
kom net oan it oerflak en ferweech dy net!
At de snoek mei de sturt op it wetter slacht –
wiest te let.



25-04-2015

Yn koarte halen





Ik tekenje. Yn grutte swarte streken
set ik syn bilbonken del, de sêfte búk
stekt der boppenút (goed foar in waarme krúk
yn de rêch) en mei de holle ha’k net folle wurk;
it lêste hier is fuort en de noas is grutter.

My heucht noch dy jonge jonge
waans boppelippe krolle as er wat sei
mei grutte mûle en noch gruttere hannen,
blauwe knibbelhoazzen en in swarte lange jas.
De hoed siet fol kranteproppen en de
gespen fan ’e skuon yn ’e sinne blonken.

Deselde jonge fan doe is no in oar,
al sjoch ik noch hieltyd in feint yn him
hy is no mear en minder de man
dy’t ik yn him seach, en ik sjoch, ik fiel
dat it goed wie, en ik tekene derfoar.