Passearje

 

Glâns fan hoop

 

 

Lêst de krante en setst in bakje kofje,

sa gliere de wiken yn kadâns.

De tillefoan wurdt in rêstich húsdier,

tiden wolle allinnich mar skoftsje,

hieltyd minder praat komt der lâns.

 

Feardich en mei fêste hân

dochst putsjes op 't hiem of yn 'e hûs.

Al wat efterstallich is, wurdt dien.

Fan it sjoernaal krigest de nijste stân

mar fan Netflix rekkest wol yn 'e sûs. 

 

It is net sa, dat der neat mear kin

mar alle minsken nimme ôfstân.

Tinkst ommers oan dyn âlders en de bern,

fan hûs gean hat net safolle sin.

Sa hâlde wy feiligens yn 'e hân.

 

No is wekker wurde oars nei 't kûsen.
Lûkst dyn moed omheech, dochst de broek ticht, 

en pakst in goed foarnimmen út de kast.

Hellest hoeden wat toverljocht út de bûs en

waskest in glâns fan hoop op dyn gesicht.

Pau en hoanne

Foar my silst altyd myn pau wêze 

 Unstjerlik, mei opstrutsen fearren 

 In fûgel dy’t nea fleane kin 

 Mei in siele, sa oerwrâldsk 

 Dat er net trochgean kin foar in do 

 Nea rêst yn ‘e bealch, net 

 Op it brutsen matras fan tiid 

 Rinne wy op in spikerpaad 

 No en dan steatlik om inoar hinne 

 Hippe, en dat neame : dûnsje 

 Dû dochst de quickstep, ik in wals 

 Hieltyd faker komme wy gelyk út 

 Dû bist pau en ik de hoanne 

 Beide drage wy ús moedfearren 

 Earne tusken grûn en loft 

 Sûnder sied foar de snaffel 

 Mar mei each foar wat foar ús leit.

De wekkere man

foto: B. van Bohemen / NIOD
Kollumerpomp, verzetsmonument



De wekkere man


hy is heit. Mar ek hoeder
oer frou en bern.

Syn faam sil wer
by heit op ‘e knibbel sitte

at heit de hannen frij hat.
Hy koe net witte

oft hy derby wêze soe;
guont fan har binne sketten.

De striid is net ferlern.
Mei it famke giet it goed;

hja leit alle maaien
blommen del foar moed.

Ienris wie ik mem

.






Ienris wie ik bern, faam, frou
en doe mem. De mem
mei tee, moalkoekjes en molke.
De matteklopper foar de tucht
de tuten foar de sucht.

Ienris wie ik mem, de mem
fan lila jasseberntsjes, fan oppompe
plastik trekkerbantsjes,
bedobber fan deade kattelykjes
en wachter yn de nacht.

No hein ik fûgels op, en plok
deade miggen fan de muorre.
Ik sied biten foar de friezer,
sis tsjin de baas hoe bliid ik net bin.
De hannel is fuort. En los bin ik.







.

Dat, ús paradys

.







Ienris wiene wy it paradys mei in loft
fan blauwe dagen, wy dronken kokosmolke,
ieten ananassen, waarden drûnken fan de sinne
en it wetter dat blonk yn it lette ljocht



mar de himel dústere en de moanne hold ho,
sonk efter de bergen yn de dûnkermanesee
in krûk barste, in aap griep mis en foel,
de túchjesflier fan skrokken ierde wiet



der floeide bloed en earms en fuotten
skokten skrillich tebek, bleke poppen
wachten wy mei swiere hakken yn sân
oant it lûd fan it ferstân ús wekker rôp.



Wy kearden om. Wy flechten fan it lân
dat úzes west wie, dat letter net werkend wurde woe
it earste paradys dêr’t wy berne waarden
dat ús omearme en losliet, en nea wer omsjen soe.







.

Hjerst

Mocht it mar hjerst bliuwe





Op it hiem fan ús heit en mem
lizze oeral ôfwaaide blêden,
fan alderleie foarm en kleur.
Eartiids wienen se allang oprêden
krige heit op saterje de biezem beet
en hie er se allegear op ien bult rêge,
of de jonges dienen it, nei wat geseur.

Yn ‘e hûs is it ek hjerst,
mem hat alles kreas ynoarder,
mar rint algeduerigen yn in fest,
it hier wappert wylder om ‘e holle,
it wurdt faker wosken troch de help
mar opstekke wurdt har wat tefolle.
De tiid ferrint oars, elts hat tekoart.

Heit en mem rinne wat trager en
der stean twa rollators yn de gong parkeard
mem kin net stjoere, seit heit
sy nimt de bocht hieltyd ferkeard
“Dat er dat noch sjocht,” is wat mem seit,
“en hy wurdt ek al wat dôf.”

Heit en memmes hûs en hôf
rêste op in lange tiid en doer
fan moaie maitiden, simmers en hjersten,
mar de winter, dy slagge se it leafste oer.




.

Oan 't wurk

It wurdt wier tiid dat ik wer ris dichtsje, mar ik haw it lang drok hân. De holle stie my der net nei. Wa wit, komt der meikoarten wer ris wat.

Snoopy

"Snoopy" sei ik

om’ster sa skattich útseachst

hurd en glêd fan bûten

sêft oan de ûnderkant

wiest net in wei-joukatsje

mar ik hie it der foar oer

om’st sa moai omfleachst

mei yn dyn eachjes fjoer

en jachtsje datst koest!

in slak, in rûp, in hynstebiter

en doe it ultime doel:

mûzen by de rûs.

Hjoed siet der ien yn de keukenkast.

De âlde katten ferweegden net

ik jage him yn it hok

wylst ik oan dy tinke moast.

pake Durk

.

It fleis fan pake Prûmke

rûn earst oardel jier yn’t lân

as it net nei de merk gie

- fuortslein mei in klap fan ’e hân -

dan kaam it by slachter Abele.

Dy makke der kilo’s kofleis fan

dy’t er pake dan werom ferkocht.

Beppe makke der sjú fan en bakte

greaukes út bargefet foar by de

brune beannen mei appelsmots.

Pake kocht alle wiken in kilo 

kowefleis, trije pûn bargelapkes,

sân droege woarstjes foar by 't bier
en ien leverwoarst by Abele,
yn wyt en dan brún pakpapier.

Abele Fogel is al wei

lykas as pake Durk en it fleis

smakke my nea wer sa goed

as eartiids by pake Prûmke,
op ’e potkachel, in oere as seis.

IRL

Ik haw in skoftsje ôfwêzich fan dit blog west, mar dat moat eins al wer feroarje.
Kursussen dien, dreech frijwilligerswurk op my nommen, de twa 'Boemerang'-bern binne wer yn 'e hûs, organisatrise foar BoerumCity2018, ik bin op it stuit oan it staazjerinnen foar BABS, no sa sawat.
Safolle ferskillende dingen irl (skreaunen wy eartiids op de messenger; irl = in real life) dat ik
amperoan oan skriuwen takom. Mar it bloed krûpt wêr't it net gean kin, dus meikoarten hjir dochs wer út en troch wat te lêzen fan my. Is it doel.

Reis mei stûpen

Sjochst it net faak:

de dea, in Molukker en de laak

tagelyk op in stasjon.

De dea die him foar as bline reizger

hy kocht in kaart op goed gelok,

rûn in skoftsje troch it middenpaad

bejoech him doe nei in skeane hoeke.

De Molukker wie net allinne, nea.

Syn maten laken en fernuveren har

mei skilich sjen nei it útsicht

op bettere tiden soe skielk blike.

It foel foar dat de trein ho hold.

Lichter letter oer it wikselspoar

wie net te sizzen hokker ûntbruts;

de dea, in koffer of de laak.

dêrhinne

trije dagen haw ik stien

griis de loft, swart it wetter

myn fuotten woartels, yn grûn sa âld

trije dagen haw ik heard

lang it wurd, tsjuster de tinge

myn earmen wjukken, de wyn ta wiis

trije dagen hold ik hoek

fûl de kjeld, wyt en yvich

it hert sa hurd, it moed sa stil

doe kaam de koarte nacht

en ik stapte út de oeren

de eagen heger, nei de stjerren

.

Op jacht yn it petgat

Wetter, wetter, goudfiskje, wêr giesto hinne?

De spoekesnoek leit ûnder slyk bedobbe

en loert op dyn flugge fleanen, dyn blikken

skobben yn de ûndergeande sinne.

Lit him stikelbearskes pakke, dy’t oars

neat dogge as it plantelaach besette,

lit him wytfisken frette, dy’t yn grutte

skotten plakke ûnder it einekroas.

Goudfiskje, goudfiskje, witst wol fan de jacht?

Wês tûk, krûp ferside yn it beammeskaad,

kom net oan it oerflak en ferweech dy net!

At de snoek mei de sturt op it wetter slacht –

wiest te let.

Yn koarte halen

Ik tekenje. Yn grutte swarte streken

set ik syn bilbonken del, de sêfte búk

stekt der boppenút (goed foar in waarme krúk

yn de rêch) en mei de holle ha’k net folle wurk;

it lêste hier is fuort en de noas is grutter.

My heucht noch dy jonge jonge

waans boppelippe krolle as er wat sei

mei grutte mûle en noch gruttere hannen,

blauwe knibbelhoazzen en in swarte lange jas.

De hoed siet fol kranteproppen en de

gespen fan ’e skuon yn ’e sinne blonken.

Deselde jonge fan doe is no in oar,

al sjoch ik noch hieltyd in feint yn him

hy is no mear en minder de man

dy’t ik yn him seach, en ik sjoch, ik fiel

dat it goed wie, en ik tekene derfoar.

stippestap hinkelspring

sa dûnsje ik yn myn hinkelhok

stippestap sprinkelsprong

ik goai it stientsje of bin bok

bûten yn de maitiidssinne

bin ik swan of rin ik hinne

yn spin, it touke yn

út, sprút, de winter út

hive intelligence

https://soundcloud.com/ruurdtsje/hive-intelligence-20-12-14

Namaste!

ik notearje trije wizen:

in Nepalees

in Litouwer

en in Marokkaan

har eachlidden biede my oan

frije fragen en wrantelprot

troch in tsiisdoek te parsen

myn stimme waakset as dame

fan fleis en bloed nei wetter

en brokken, wyt,

in suverens dy’t sear docht

en eagen opljochtet

as ik skriuw 

hingje ik

leafde oan myn fingers

.

beppe

Doe gie se der foar sitten en swijde net

oer har twadde mem, de bedoarne hjelsuster,

heit dy’t wat mei fee die en altyd fuort wie

de slachter oer de wei dy’ t woarst makke fan de kij

fan heit en de earste skiep fan oer it spoar

op ‘e fyts nei Appelskea en gjin oare Tomtom

as de mûle, ûnderweis nei auto’s sjen en sels

it riidbewiis helje wolle al mocht it net fan heit

en it gapjende folk dat op de loer lei as in feint

de fyts tsjin de muorre oan sette, o, o, hearebesite

en dan moast it dochs mar wêze, trouwe
en bern krije en bern krije en bern krije en

nea mear de stiltme fan in hûs mei in spiiskeamerke

of it lûd fan de wetterpomp by de wasktobbe

it rûzen fan beammen it lûd fan nea dat mear.

.

By de seefûgels

yn dy loft, dy loft fan dy

dêr’t de skieppetekkens

dy om ’e earen fleane

dêr wol ik wêze

tegearre mei dy

wy sille fleane

nei de sinne

- of nei de moanne

it mei hjoed wêze

- of moarn

mar wy fleane mei inoar

sis it my ta dat wy

dit útsjoch net ferjitte

By in skilderijke fan Hepie de Haan

 

Foto: In-Dokkum

http://www.in-dokkum.nl/content/kruisbestuiving-bij-vakwerk-dokkum